Nga Ardit Rada
Ka politikanë që dallohen për betejat që zgjedhin të bëjnë. Ka të tjerë që dallohen për sklerozën për historinë. Por ka edhe nga ata pa shtyllë kurrizore, që nuk mbajnë kurrë që qendrim. Fjale e rëndë kjo, por për neutralë të tillë Dante Aligheri rezervonte rrathët më të nxehtë të Ferrit. E si pakkush në këtë kategori duket se bën pjesë Jorida Tabaku, një nga figurat më të spikatura të Partisë Demokratike, e cila prej vitesh ka kultivuar profilin e politikanes teknokrate, por gjithmonë të distancuar nga stuhitë që trondisin partinë e saj, për të mos thënë interesat.
Në një vend si Shqipëria, ku politika jeton mes krizash të përhershme, përplasjesh, ndarjesh dhe akuzash të forta, është e vështirë të kujtosh një moment kur Tabaku ka marrë një qëndrim të qartë në një nga cunamet politike që kanë përfshirë Partinë Demokratike.
Kur u përplasën Sali Berisha dhe Lulzim Basha në betejën më të ashpër të një partie shqiptare që nga 1992, ajo zgjodhi heshtjen. Kur PD u nda në kampe, kur demokratët akuzonin njëri-tjetrin për tradhti, kur selia u kthye në arenë përplasjesh të dhunshme, Tabaku preferoi të qëndronte mbi konfliktin, sikur të ishte një vëzhguese e jashtme dhe jo një prej figurave kryesore të asaj force politike. Madje edhe kur Berisha u shpall familjarisht non-grata nga SHBA dhe Britania e Madhe, s’mund të gjesh një qendrim te Tabakut.
As sot, kur në protestat e Zvërnecit një pjesë e konsiderueshme e pakënaqësisë drejtohet jo vetëm kundër qeverisë, por edhe ndaj mënyrës se si drejtohet vetë opozita dhe ndaj figurës së Sali Berishës, vështirë se mund të gjesh një reflektim publik nga Tabaku. Kjo deputete që të vetmen medalje që mban në kraharor është ‘ndër më të votuarat’, nuk e sheh se protestuesit kërkojnë Sali Berishën në burg njësoj me të tjerët. Në një prononcim sot, Tabaku thotë se kërkesat e protestës reflektojnë ato të Bashkimit Evropian. Pra hem flet si përfaqësuese e jashtme, e herë sikur nuk e di që emri i Berishës dhe PD-së mallkohet në shumicën e fjalimet. Ajo vazhdon të flasë për institucione, reforma, integrim europian dhe standarde demokratike, sikur vjen nga një seminar akademik dhe jo nga një realitet i mbushur me tensione e dyer të mbyllura ngado për PD-në.
Kjo sjellje i ka krijuar asaj një profil të veçantë: atë të një “eurodeputeteje nordike” të vendosur rastësisht në Parlamentin e Shqipërisë. Një politikane e ftohtë pa bosht, që bën sikur flet me gjuhën e Brukselit dhe që shpesh duket e shkëputur nga betejat reale që zhvillohen në terrenin politik shqiptar. Një figurë që rrallë hyn në konflikt, rrallë zgjedh anë dhe pothuajse kurrë nuk merr pozicione të forta. Dhe kjo nuk është meritë, as vlerë e as strategji për mbijetesë politike.
Sepse natyrisht, ka nga ata që e konsiderojnë këtë maturi. Por shumë më shumë të tjerë e shohin si mungesë guximi. Në politikë, sidomos në kohë krizash, neutraliteti nuk perceptohet gjithmonë si virtyt. Shpesh ai lexohet si shmangie përgjegjësie, si borxh ndaj dikujt.
Në fund të fundit, pyetja që mbetet është e thjeshtë: a mund të jesh lider politik pa marrë anë në momentet vendimtare? Apo heshtja e vazhdueshme të shndërron në një spektatore të ngjarjeve, edhe kur ato po të ndodhin para hundës dhe në shtëpinë tënde politike?
Jorida Tabaku duket se ka zgjedhur rrugën e dytë. Dhe pikërisht për këtë, ajo vazhdon të ngjajë më shumë si një eurodeputete e transferuar në Tiranë, sesa si një protagoniste e përfshirë në dramën e madhe të politikës shqiptare. Sa i përket votave që mori në 2025 dhe që mendon se i japin luksin të sillet si ‘mbi palët’, kjo është histori tjetër. Por kush rri citon tani Adriana Kalanë me shokë!
