Irani thirri ambasadorin francez në Teheran në Ministrinë e Jashtme të martën, lidhur me mënyrën se si qeveria franceze i trajtoi protestat, raportoi transmetuesi shtetëror iranian IRIB.
Thirrja pasoi “trajtimin e dhunshëm të protestave të studentëve” nga qeveria franceze, dhe “shkeljet e përhapura të të drejtave të njeriut”, sipas IRIB.
Një lajm që kaloi pa u vënë, por që ka një domethënie të madhe.
Lajmi është aq fantastik, sa duket si batutë e shkruar për Portokallinë: Irani thërret ambasadorin francez në Teheran dhe i kërkon llogari për dhunën e përdorur nga policia franceze ndaj protestuesve studentë dhe për shkeljen e të drejtave të njeriut.
Pra, Irani shqetësohet për të drejtat e njeriut në Francë!
Këtu fillon komedia.
Teherani, që zakonisht nuk njihet si seli e Amnesty International, tani na del si Komisioni Evropian për të Drejtat e Njeriut. Franca duhet të ulet në bankën e të akuzuarit dhe të dëgjojë leksionin nga Irani për mënyrën se si trajtohen protestuesit.
Mungon vetëm që policia iraniane të dërgojë një delegacion në Paris për t’u mësuar francezëve si bëhet “menaxhimi demokratik i protestave”.
Dhe ndoshta Franca duhet të marrë shënime.
Ky është momenti kur bota ka bërë një kthesë të çuditshme: Irani i jep Francës leksion për të drejtat e njeriut, Franca i jep leksion Iranit për demokracinë, ndërsa protestuesi mbetet në mes dhe pyet: “Po kush po më mbron mua?”
Evropa paska arritur një nivel të ri paradoksi:
ajo që dikur i jepte leksione botës për demokracinë, tani po merr leksione nga Irani për të drejtat e protestuesve.
Nëse vazhdon kështu, nesër Koreja e Veriut mund të thërrasë ambasadorin gjerman për t’i kërkuar llogari për lirinë e shtypit.
Dhe pastaj do ta quajmë këtë rendin e ri demokratik ndërkombëtar.
