PD kolona e pestë e protestës antiRama! Aseti madh i PS kjo opozitë e çorientuar që ka humbur rrugën drejtë pushtetit dhe ka hyrë në rrugën e qametit. Sot u fshi dhe ëndrra në beze e Berishës për ta rrëmbyer protestën studentore shumë emërore.
Kriza e Partisë Demokratike mund të përmblidhet në një paradoks: Dobësimi i qeverisë nuk përkthehet domosdoshmërisht në fuqizimin e saj. Ekziston një pakënaqësi që kërkon largimin e Edi Ramës, por që nuk e njeh Sali Berishën si përfaqësues të ndryshimit. Për PD-në, kjo është më shqetësuese sesa një protestë me pjesëmarrje të ulët: është kundërshtimi i pretendimit të saj për të përfaqësuar automatikisht shoqërinë kundër pushtetit.
Reagimet e sotme ndaj pranisë së përfaqësuesve demokratë në protestën studentore duhen lexuar brenda këtij konflikti përfaqësimi. Ato nuk provojnë se të gjithë protestuesit refuzojnë PD-në. Megjithatë, tregojnë se kundërshtimi ndaj Ramës nuk mjafton më për të prodhuar bindje ndaj Berishës.
PD-ja po përballet me humbjen e monopolit mbi opozitarizmin.
Për një parti të mësuar ta konsiderojë veten qendrën e çdo kundërshtimi ndaj qeverisë, një protestë e pavarur krijon njëkohësisht mundësi dhe kërcënim. Mundësinë për të zgjeruar presionin ndaj pushtetit; kërcënimin se shoqëria mund të organizohet, të artikulohet dhe të prodhojë përfaqësues jashtë kontrollit të saj.
Kjo shpjegon tundimin për ta kthyer mbështetjen në drejtim politik. Nëse protesta fiton peshë pa PD-në, bëhet më e dukshme pyetja se përse PD-ja nuk arrin ta ndërtojë vetë atë besim.
Në këtë kuptim, përpjekja për t’i vënë protestës një pronësi partiake mund të kuptohet si mbrojtje e pozitës së opozitës tradicionale brenda kampit kundër qeverisë. Berishës i duhet të dëshmojë se rruga drejt ndryshimit kalon ende përmes tij. Një lëvizje që e kundërshton këtë pretendim e sfidon politikisht, edhe kur ka të njëjtin kundërshtar qeveritar.
Këtu merr kuptim metafora e “kolonës së pestë”: si përshkrim i një pasoje politike, pa pretenduar një marrëveshje të fshehtë me pushtetin.
Përvetësimi partiak mund ta zhvendosë konfliktin nga përgjegjësia qeveritare te legjitimiteti i opozitës. Protestuesve u duhet të sqarojnë raportin me Berishën, kërkesat e tyre kalojnë në plan të dytë, qeveria fiton mundësinë ta paraqesë revoltën si vazhdim të përplasjes së zakonshme me PD-në.
Për Ramën, ky është një avantazh strategjik. Një përballje me studentë autonomë e detyron të përgjigjet për qeverisjen. Një përballje e dominuar nga Berisha i lejon të kërkojë krahasimin mes dy alternativave të njohura. Debati kalon nga “çfarë përgjegjësie ka qeveria?” te “kush do të vijë pas saj?”.
Pikërisht te kjo pyetje opozita e çorientuar mund të bëhet aseti më i dobishëm i PS-së. Mjafton që të mos bindë se përfaqëson një të ardhme më të besueshme.
Prandaj, “ëndrra në beze” për të marrë drejtimin e protestës ndeshet me një pengesë reale: Pakënaqësia është më e gjerë se besimi te PD-ja. Struktura partiake mund të sjellë njerëz në shesh, por nuk siguron vetvetiu autoritet mbi ata që ndodhen tashmë aty.
Rruga drejt pushtetit kërkon që kjo diferencë të zvogëlohet përmes besimit, programit dhe përfaqësimit. Rruga e qametit nis kur partia përpiqet ta kapërcejë përmes imponimit.
Humbja më e rëndë për Berishën do të ishte që protesta të arrinte të dobësonte Ramën, ndërsa ai të mbetej i papranueshëm si alternativë. Atëherë do të bëhej e qartë se pengesa e PD-së drejt pushtetit gjendet edhe brenda vetë PD-së./Ekskluzive.al
