Një ministër që pranon takimin, por mohon kërcënimin. Një kryebashkiak në paraburgim që publikon versionin e tij dhe drejton gishtin nga kryeministri. Dy rrëfime që përplasen për një bisedë të zhvilluar pas dyerve të burgut të Fierit.
Kush po thotë të vërtetën: pastori Toni Gogu apo Erion Veliaj?
Gogu thotë se shkoi për të dëgjuar shqetësimet e një miku të hershëm dhe për t’u njohur me kushtet e trajtimit të tij. Ai mohon kategorikisht se ka përcjellë mesazhe kërcënuese. Veliaj, nga ana tjetër, pretendon se ministri i ka përcjellë kërkesa në emër të Edi Ramës: të largohet nga drejtimi i Bashkisë, të ndërpresë këshillimin me avokatin Plarent Ndreca dhe të pranojë përfshirjen në protesta, përndryshe do të përballet me akuza të tjera. Këto janë pretendime të rënda, ende të paprovuara publikisht.
Por pikërisht rëndësia e tyre kërkon përgjigje konkrete. Nuk mjafton që njëri të thotë se e njeh Zoti dhe tjetri të publikojë shënimet e veta. Publiku ka të drejtë të kërkojë verifikim.
Në çfarë cilësie shkoi Gogu në atë takim: si ministër, si mik apo si ndërmjetës politik?
Miqësia e vjetër nuk është dokument zyrtar. Profili i pastorit nuk është provë vërtetësie. Po aq, as statusi i të paraburgosurit nuk e bën automatikisht të vërtetë çdo deklaratë të Veliajt. Besueshmëria e të dyve duhet të përballet me faktet.
Gogu ka deklaruar se rrethanat e vizitës janë të dokumentuara dhe të verifikueshme. Atëherë le të verifikohen: kush e kërkoi takimin, cili ishte qëllimi zyrtar, kush ishte i pranishëm dhe çfarë dokumentacioni ekziston?
Në qendër të kësaj historie, megjithatë, qëndron Edi Rama. Veliaj e ka përmendur drejtpërdrejt si burimin e urdhrave dhe të presionit të pretenduar. Për këtë arsye, përgjigjja politike duhet të vijë edhe prej tij. Mohimi i ministrit nuk i shteron pyetjet që i janë drejtuar kryeministrit.
A ka kërkuar Rama dorëheqjen e Veliajt? A ka ndërhyrë në transferimin e tij? A ka diskutuar me Gogun për mandatin, avokatin apo akuza të mundshme?
Këto pyetje nuk zgjidhen me batuta. As duke pritur që debati të konsumohet nëpër studio.
Mungesa e një sqarimi të drejtpërdrejtë nuk provon fajësi. Por lë hapësirë për dyshime dhe ia shton koston politike një historie që tashmë prek besimin te institucionet.
Sepse skena të kujton filmat policeskë: njerëz që dje ndanin pushtetin, sot japin versione të kundërta për një takim në burg. Miqësia hyn në provën më të vështirë pikërisht kur shfaqet rreziku i dënimit dhe secili nis të llogarisë pasojat për veten.
Në ato filma, goditja më e rëndë shpesh vjen nga shoku. Nga ai që njeh bisedat, marrëveshjet dhe dobësitë. Nga ai që trembet se rënia jote mund ta tërheqë edhe atë.
A po ndodh diçka e tillë këtu? Këtë nuk mund ta shpallim fakt. Por është pikërisht dyshimi që ushqehet kur publikut i jepen mohime dhe akuza, ndërsa mungojnë shpjegimet e verifikueshme.
Nëse versioni i Veliajt provohet, çështja merr përmasa shumë më të rënda sesa një konflikt brenda Partisë Socialiste: do të kërkonte hetim për përdorimin e pretenduar të pushtetit shtetëror si mjet presioni politik. Nëse rrëfimi i tij rrëzohet, Veliaj duhet të përballet me përgjegjësinë publike për akuzat që ka ngritur.
Dhe nëse Gogu ka thënë të vërtetën, transparenca është mbrojtja e tij më e mirë.
Shqiptarët nuk kanë pse të zgjedhin kujt t’i besojnë nga miqësia, feja apo përkatësia partiake. Ata kanë të drejtë të dinë çfarë ka ndodhur.
Sepse pushteti mund ta përballojë një debat të fortë. Ajo që mund t’i kthehet në bumerang është përpjekja për ta lënë të vërtetën pas derës së burgut. /Ekskluzive.al
