Të gjithë ose thuajse të gjithë ngelin në klasë. Humbja e rëndë e pësuar në San Siro i ktheu francezët me këmbë në tokë, në një realitet me të cilin nuk ishin mësuar prej kohësh.
Jo vetëm për faktin se sulmi i tyre i yjeve, pavarësisht mungesave të rëndësishme të Mbappés dhe Dembélés, nuk arriti të japë atë që pritej, por mbi të gjitha sepse, me Zinedine Zidane në stol, Franca shihej si një skuadër e destinuar për t’u bërë e pathyeshme. Por në fund, diferencën nuk e bënë Olise, Doué dhe Barcola, të aktivizuar nga Zizou, por italiani Pio Esposito, i cili mori vlerësime maksimale edhe nga L’Équipe.
APOKALIPS— E përditshmja sportive franceze i kushtoi natyrisht vëmendje kolapsit të Francës, duke e cilësuar humbjen si një disfatë që ‘shkon përtej mungesave dhe brishtësisë në mbrojtje’. Humbja e parë për Zidane në një ndeshje që i përcolli fillimisht ‘një vizion për një të ardhme të shkëlqyer dhe më pas apokalipsin’. Kështu, trajneri i ri i Francës kaloi nga ëndrra te anët e errëta të një disfate të hidhur. Fajin e ka Italia, e cila arriti të shkatërronte gjithçka të mirë që kishte bërë Franca, në një pjesë të dytë fantazmë për blutë. Por përgjegjësia bie edhe mbi Zizou, të cilin revista mujore So Foot e ka pagëzuar ‘Zizou-Krishti’, për të përshkruar aureolën që e rrethon në vendlindje.
Megjithatë, L’Équipe e ndëshkon me notën 4, duke argumentuar: ‘Në teori, kur rezultati është 2-1, një trajner duhet të ndërhyjë me ndryshime dhe të mos presë që diferenca të shkojë në dy gola. Por ai nuk e bëri këtë, sepse nuk besonte se mund ta përmbyste ndeshjen përmes lojtarëve të stolit’-shkruan gazetari Vincent Duluc. Nuk është vlerësuar pozitivisht as vendimi për të aktivizuar për herë të parë tre lojtarë: ‘Nuk ishte një ide brilante’. Sipas të së përditshmes, ky vendim dëshmoi gjithashtu ‘një qasje befasuese dorëzimi’, ndërkohë që Zidane mund të kishte aktivizuar më herët Camavingan dhe ndoshta ta kishte vendosur Zaire-Emeryn në krahun e djathtë të mbrojtjes, në vend të Malo Gustos.
KALVARI— Me pak fjalë, Zidane nuk e kaloi provën. Në të vërtetë, ishin të paktë ata që arritën ta bënin këtë. Vlerësime pozitive morën Da Cunha (7), Rabiot (5), Cherki (5) dhe Barcola (5). Sigurisht që jo Gusto, i cili përjetoi një kalvar të vërtetë, duke u vlerësuar me notën 2. Për Le Parisien, nota e mbrojtësit të krahut të djathtë zbret madje në 1,5. Ai u shndërrua në simbolin e një reparti mbrojtës që, sipas Le Monde dhe Le Figaro, është kthyer në një kantier të hapur. Kjo e fundit thekson gjithashtu se e bukura dhe dëshira nuk mjaftojnë, pasi duhet të dish të jesh konkret dhe realist.
Pikërisht si Italia, që sipas Le Parisien u tregua e pamëshirshme. Merita i takon Pio Esposito, ‘një prej atyre sulmuesve që mbrojtësit nuk i harrojnë lehtë’, shkruan L’Équipe, sepse ‘lufton, e mbron topin si një veteran dhe, mbi të gjitha, shënon’. Ashtu siç bëri edhe dje, duke u shkaktuar Upamecanos dhe Jacquet një mbrëmje të vështirë, me atë përpara dhe të gjithë të tjerët pas tij. Esposito mbeti i përqendruar te barazimi, sipas stilit të Filippo Inzaghit. Megjithatë, krahasimi me Christian Vierin vjen edhe më natyrshëm, për nga fiziku, nuhatja e golit dhe statistikat. Në çdo rast, ai konfirmoi guximin që nuk i mungon dhe që i jep përmasat e një sulmuesi të denjë për rolin që një vend i tërë pret prej tij. Nota e tij: 8.
