Nga Filip Çakuli
Deputetët e PD-së, kokën lart dhe me hap rreshtor, u futën në protestën e ashtuquajtur studentore.
Krejt si bilbilat trembëdhjetë që shkuan vetë në litar, pa e kuptuar se ç’i priste.
Por sapo u përballën me të rinjtë që thërrisnin “Rama në burg, Berisha në burg”, buzëqeshja iu ngri në buzë. Papritur, u gjendën në një protestë ku kërkohej edhe burgosja e liderit të tyre.
Halli ishte i madh: Si t’ia raportonin Saliut nga poshtë se turma nuk po ndiqte skenarin e shkruar në zyrën e tij?
Njëri prej deputetëve mori telefonin: “Si t’ia bëjmë?”
“Mos lëvizni! Bashkohuni me ta”, erdhi urdhri nga lart.
-Po nuk na qasin!
-Futuni me zor!
-Po nuk e durojmë dot thirrjen. Nuk na e nxë goja ta themi!
-Janë komunistët e Qorrit! Unë i nioh nga përvoja. Komunistët nuk kane kala që nuk e marrin. Edhe unë, si ish-komunist, do t’i pushtoj!
Deputetët bënë përpjekje të mëdha.
Ironia është se të rinjtë dhe studentët po mbledhin më shumë nierëz sesa “protesta Kombëtare” e PD-së.
Një dështim që demokratët nuk po e kapërdijnë dot. As tubimet Kombëtare, as ato ndërkombëtare nuk u kanë dhënë turmat që ëndërrojnë.
Dhe tani, të mbetur pa protestuesit e tyre, iu kacavirren studentëve si bimët “kacavjerrëse “ pemëve. Mjafton një pemë për t’u ngjitur, edhe kur nuk e ke mbjellë vetë
Sepse në politikë, edhe litari mund të bëhet tribunë. Por kujdes: ndonjëherë, ai
