Sot bëhen dy vjet nga arrestimi i Ilir Metës, më 21 tetor 2024. Një ngjarje që vendosi përballë drejtësisë një prej figurave më të fuqishme të tranzicionit shqiptar: Ish-president, ish-kryeministër dhe ish-kryetar Kuvendi.
Por ky përvjetor ngre një pyetje që shkon përtej dosjes penale: Sa vlen besnikëria në politikë kur njeriu humbet pushtetin?
Për vite, Meta ishte një derë ku trokiteshin kërkesa, negocioheshin marrëveshje dhe kërkoheshin poste. Sot, pyetja është sa prej atyre që përfituan nga ndikimi i tij do t’i qëndronin pranë edhe pa pasur asgjë për të marrë.
A është harruar Meta, apo disa presin lirimin e tij për të kuptuar nëse mund t’u duhet sërish? Kjo është dilema e hidhur e një politike ku miqësia shpesh matet me mundësinë për të shpërndarë pushtet.
Për fatin e tij juridik vendos gjykata, mbi prova dhe me respektimin e prezumimit të pafajësisë. Për fatin politik, as lirimi nuk do të mjaftonte vetvetiu: Liria personale dhe rikthimi i peshës së dikurshme janë dy beteja të ndryshme.
Pyetja mbetet: kush e pret Metën për njeriun dhe kush për pushtetin që shpreson se mund të ketë përsëri?
Pushteti ta mbush derën me njerëz. Mungesa e tij të tregon sa prej tyre kishin ardhur për ty.
Për Ilir Metën, përtej betejës me drejtësinë, qëndron edhe një pyetje njerëzore: kush e pret sepse i mungon njeriu dhe kush sepse shpreson t’i duhet sërish politikani?
Ka nga ata që kujtojnë një miqësi, një bisedë, një përvojë të përbashkët. Por sa prej atyre që dikur i rrinin pranë do ta kërkonin edhe sikur ai të mos kishte më asnjë post për të dhënë, asnjë derë për të hapur, asnjë karrierë për të ndihmuar?
Këtu ndahet besnikëria nga interesi. Të qëndrosh pranë dikujt nuk do të thotë ta shpallësh të pafajshëm; për këtë vendos drejtësia. Do të thotë të mos e matësh marrëdhënien vetëm me atë që mund të përfitosh prej tij.
Prandaj pyetja më therëse për Metën është kjo: nëse nesër do të ishte një qytetar pa pushtet dhe pa mundësi rikthimi, sa prej atyre që thonë «të presim» do ta prisnin vërtet?