Nga Musa Kurtulaj
Nëse do t’i dëgjosh disa zëra në debatin e kohëve të fundit për reformën territoriale, të krijohet përshtypja se problemi më i madh i Shqipërisë nuk janë shërbimet publike, emigracioni apo administrata joefikase, por fakti që mund t’i “cenohet krenaria” një bajraku.
Logjika është sa komike, aq edhe tragjike: sa më shumë bashki, aq më shumë identitet! Me këtë arsyetim, pse të ndalemi te 61 apo 100? Le ta shpallim çdo fshat komunë, çdo lagje bashki dhe çdo rrugicë njësi administrative. Në fund, secili shqiptar do të ketë bashkinë e vet personale!
Reforma territoriale nuk bëhet për t’i kënaqur nostalgjikët e organizimeve mesjetare, por për t’u shërbyer më mirë qytetarëve, me më pak burokraci, më pak kosto dhe më shumë efikasitet. Identiteti kulturor nuk ruhet me vula, zyra dhe kryetarë bashkish, por me tradita, histori, arsim dhe zhvillim.
Ironia më e madhe është se kërkojnë shtimin e më shumë bashkive ndërkohë që gjysma e shqiptarëve jetojnë jashtë vendit. Duan më shumë njësi vëndore e zyra për më pak banorë! Dhe ç’është më e çuditëshme, dalin edhe deputetë të veçantë e kërcënojnë Qeverinë “mos guxoni ta prekni” këtë apo atë bashki, se… ! Nëse kriteri për hartën territoriale do të jetë fisi, bajraku apo krenaria lokale, atëherë mos u çudisni kur nesër dikush të kërkojë rikthimin e vilajeteve “për të ruajtur identitetin historik”.
Shqipëria nuk ka nevojë për më shumë kufij administrativë; por ka nevojë për më shumë arsye, më shumë racionalitet dhe më pak folklor në vendimmarrje. Jemi në vit7n 2026 kur dera e Bashkimit Europian nuk hapet me hartat e shekullit XIX, por me standardet e shekullit XXI.
Shqipëria nuk ka nevojë për më shumë bashki për të ushqyer nostalgjinë e bajraqeve; ka nevojë për më shumë shtet që t’u shërbejë qytetarëve. Sot Identiteti nuk matet me numrin e vulave, por me cilësinë e jetës. Nëse vazhdojmë me logjikën e fis-bajrak-vilajet, hapi i radhës mbetet që çdo shtëpi të shpallet bashki, me kryetar familjeje, stemë dhe buxhet. Të paktën kështu askush në këtë vëne nuk do të ndihet i ‘bashkuar’ me fqinjin!
