Nga Elisa Dedja
Është vërtet emocionuese t’i shohësh njerëzit të protestojnë për lirinë. Me pankarta në duar, me thirrje për demokraci, me parulla për të drejtën e fjalës… Të krijohet përshtypja se më në fund kemi kuptuar çfarë do të thotë të jetosh në një shoqëri të lirë.
Pastaj ndodh diçka e vogël. Del dikush që mendon ndryshe.
Dhe papritur, demokracia merr pushim.
Fillojnë sharjet, etiketimet, sulmet. Sepse si guxon ky njeri të ketë mendimin e vet?! A nuk e kupton që ne jemi këtu për lirinë? Për të drejtën për të folur? Për demokracinë?
Po, sigurisht. Për lirinë tonë për të folur. Jo për të drejtën tënde për të mos qenë dakord.
Se ne e duam pluralizmin. Patjetër që e duam! Duam mendime të ndryshme, opinione të ndryshme, zëra të ndryshëm… Mjafton që në fund të gjithë të arrijnë në të njëjtin përfundim me ne.
Përndryshe, nuk je thjesht dikush që mendon ndryshe. Je armik, je i shitur, je pjesë e problemit. Sepse, kur argumentet mbarojnë, fyerjet janë gjithmonë aty për të shpëtuar situatën.
Dhe unë pyes veten, nëse nuk e duron dot një mendim ndryshe, për çfarë dreqin po proteston në emër të lirisë?
Por, me sa duket, edhe liria paska një kusht të pashkruar, je i lirë të mendosh ndryshe… vetëm mos e thuaj me zë të lartë!
Dhe pastaj çuditemi pse demokracia jonë bën kaq shumë zhurmë, por dëgjon kaq pak
