Banorët e Armenisë, në Kolumbinë perëndimore, u përballën me një nga momentet më të frikshme të jetës së tyre, kur një tërmet me magnitudë 7.4 goditi vendin në orët e para të mëngjesit.
Dridhjet rikthyen menjëherë kujtimet e tragjedisë së vitit 1999, kur një tërmet me magnitudë 6.2 shkatërroi rreth 60 për qind të ndërtesave në qytetin e Armenisë dhe shkaktoi afro 1,000 viktima.
Por këtë herë situata ishte krejt ndryshe.
Falë përgatitjes dhe ushtrimeve të zhvilluara rregullisht në qytet, banorët reaguan menjëherë. Disa u pozicionuan pranë shtretërve, duke shpresuar se në rast shembjeje do të krijohej një hapësirë mbrojtëse, ndërsa të tjerë u mbështetën pranë frigoriferëve.
Pas përfundimit të lëkundjeve, banorët pritën sirenat e ambulancave. Por ato pothuajse nuk u dëgjuan.
Tërmeti me magnitudë 7.4, me epiqendër në bregdetin e Paqësorit, shkaktoi shembje të shumta në pjesën perëndimore të Kolumbisë, duke lënë të paktën 285 persona të vdekur dhe mijëra të plagosur. Ekipet e shpëtimit vijuan kërkimet në rrënoja, edhe pse shpresat për gjetjen e të mbijetuarve po pakësoheshin.
Ndërkohë, Armenia, qytet me rreth 300 mijë banorë dhe vetëm 69 kilometra nga epiqendra, i shpëtoi një katastrofe të ngjashme. Asnjë ndërtesë nuk u shemb, nuk pati nevojë për operacione të mëdha shpëtimi dhe, mbi të gjitha, nuk u regjistrua asnjë viktimë.
Kontrasti ishte i fortë me qytetet përreth. Në Pereira dhe Manizales u raportuan dhjetëra viktima, ndërsa në Cali, e cila ndodhej më larg nga epiqendra se Armenia, numri i të vdekurve arriti të paktën në 95.
Për Armeninë, tërmeti shërbeu si një dëshmi se përgatitja dhe ndërgjegjësimi i qytetarëve mund të bëjnë diferencën në momentet kur toka nis të dridhet.
